به مبارزه كرد و على عليه السلام با آن به مقابله پرداخت و او را كشت . در روز خيبر ، مرحب دعوت به مبارزه كرد و على عليه السلام پس از مبارزه او را كشت . اما مبارزهء على در جنگ خندق با عمرو بن عبدود ، مسأله‌اى نبود كه بتوان از آن به عنوان حادثه‌اى بزرگ ياد كرد ؛ بلكه بالاتر از اين‌هاست . چنانچه بخواهيم شرح پايدارى و دلاورى مولا - صلوات اللّه عليه - را در جنگ‌هاى اسلام و پاكشيدن زمام‌داران ناحق صدر اسلام را برشمريم ، از حد شرح خطبه خارج مىشويم . رنج‌پذيرى على عليه السلام در راه خدا متن : مَكدوداً في ذاتِ اللّهِ . شرح : در جنگ احد هشتاد جراحت بر پيكر مولاى متقيان عليه السلام وارد آمده بود . جراحتى كه فتيله‌ها و پارچه‌ها را از يك طرف داخل آن مىكردند و از طرف ديگرِ جراحت‌ها بيرون مىآوردند ! رسول الله صلى الله عليه و آله به عيادتش آمد ؛ در حالى كه مانند قطعه گوشت كوبيده در روى پوستى افتاده بود . رسول اكرم صلى الله عليه و آله از ديدن اين همه جراحت گريست و فرمود : إِنّ رجلًا يصيبُه هذا في اللّهِ لَحقٌّ عَلَى اللّهِ أَن يَفعلَ بِهِ و يَفعل ؛ مسلماً مردى را كه اين همه در راه خدا فداكارى نمايد ، بر خدا حق است كه او را چنين و چنان بكند . مولا - صلوات اللّه عليه - در حالى كه مىگريست جواب داد : اى رسول خدا ! پدرم و مادرم فداى تو باد . سپاس خداى را كه مرا موفق كرد و در جنگ ، نه پشت به دشمن كردم و نه فرار نمودم . پدرم و مادرم فدايت ، چگونه از فيض شهادت محروم شدم ؟